Tag: Life

Sri Subramanya Bhujangam Verses 20-23

In the Verses 20-25 of Sri Subramanya Bhujangam, Adi Sankara brings out with full emotions, his personal worries, pains and difficulties. Here in this blog, Verses 20-23 are listed. While trying to understand the meaning of the verses, I was trying to recollect some of my interesting interactions with elders.

Irrespective of country, religion or gender, I have heard everyone say “I know that as a human being I have to die one day. All I want is to have a peaceful end. Without being a burden to anyone, I would like to live the rest of my life and reach the feet of Lord without prolonged illness”. Incidentally as a fellow senior citizen, my own view is precisely the same.

This 21st Century views of the elders, reinforces the sentiments that Sankara brought out in these Verses in the 8th Century, Sankara at his young age brings out the potential scenario that one faces in life at the time of death and seeks Divine interventions to ease one’s pains.

Needless to say that I was truly blank, speechless and emotional as I completed my work on these Verses and recollected the cool, calm and composed manner in which my own mother at her age of 94 and father at his age of 100, closed their eyes and faced the inevitable smilingly; while the former remained silent for 2 days before the end, the later even told me in the hospital bed 48 hours before the end, that he will reach the Lord’s feet in two days time!

Verse 20

प्रशान्तेन्द्रिये नष्टसंज्ञे विचेष्टे

कफोद्गारिवक्त्रे भयोत्कम्पिगात्रे ।

प्रयाणोन्मुखे मय्यनाथे तदानीं

द्रुतं मे दयालो भवाग्रे गुह त्वम् ॥२०॥

Prashaante[a-I]ndriye Nasstta-Samjnye Vicesstte

Kapho[a-U]dgaari-Vaktre Bhayot-Kampi-Gaatre |

Prayaanno[a-U]nmukhe Mayy-Anaathe Tadaaniim

Drutam Me Dayaalo Bhava-Agre Guha Tvam ||

ஐம்புலனோய்ந்து ஐயுந்திமெய் நொந்து அறிவின்றி உடலாட்டமின்றி

வாய் உமிழ் கபமிகு முகமதனில் பேரொரு பயமுடன் பெரு நடுக்கமுடன்

காலனவன் வருகை நோக்கி காத்திருக்கும் வேளைதனில், திக்கற்றுத்தவி

எளியோன் முன் விறைவில் வந்து காட்சி கொடு கருணைமிகு குகனே!

Verse 21

कृतान्तस्य दूतेषु चण्डेषु कोपाद्

दहच्छिन्द्धि भिन्द्धीति मां तर्जयत्सु ।

मयूरं समारुह्य मा भैरिति त्वं

पुरः शक्तिपाणिर्ममायाहि शीघ्रम् ॥२१॥

Krtaantasya Duutessu Cannddessu Kopaad

Dahac-Chinddhi Bhinddhi-Iti Maam Tarjayatsu |

Mayuuram Samaaruhya Maa Bhair-Iti Tvam

Purah Shakti-Paannir-Mama-[A]ayaa-Hi Shiighram ||

காலனவன் தூதர்கள் கோரமுடன் கொடுமை கொண்டு என்னிடம்

ஒலமிட்டு சுடு, வெட்டு, பிளவுறு என கடுஞ்சொல்லுடன் அச்சுறுத்தும்

வேளைதனில் கோலமயிலேறி யாமிருக்க பயமேனென பறந்து வந்திடுவாய்

சக்திவேலுடன், சண்முகக்கடவுளே சரவணபவனே சங்கரன் புதல்வனே

Verse 22

प्रणम्यासकृत्पादयोस्ते पतित्वा

प्रसाद्य प्रभो प्रार्थयेऽनेकवारम् ।

न वक्तुं क्षमोऽहं तदानीं कृपाब्धे

न कार्यान्तकाले मनागप्युपेक्षा ॥२२॥

Prannamyaa-Sakrt-Paadayos-Te Patitvaa

Prasaadya Prabho Praarthaye-Aneka-Vaaram |

Na Vaktum Kssamo-Aham Tadaaniim Krpa-Abdhe

Na Kaaryaanta-Kaale Manaag-Apy-Upekssaa ||

தாழ் பணிந்து உள்ளுருகி வணங்கிட்டேன் அனுதினமும் வெகுநாளாய்,

கால்கையடங்கி வலிவிழந்து பேச்சிழப்பேன் பெரும் உறக்கம் வரும்_

நாள்தனில், நொடிப்பொழுதும் கைவிடாமல் காத்திடுவாய் கடைவரை

கருணைக்கடலே, திருச்செந்தூர் உறை கந்தப்பெருமாளே

Verse 23

सहस्राण्डभोक्ता त्वया शूरनामा

हतस्तारकः सिंहवक्त्रश्च दैत्यः ।

ममान्तर्हृदिस्थं मनःक्लेशमेकं

न हंसि प्रभो किं करोमि क्व यामि ॥२३॥

Sahasra-Anndda-Bhoktaa Tvayaa Shuura-Naamaa

Hatas-Taarakah Simhavaktrash-Ca Daityah |

Mama-Antar-Hrdistham Manah-Klesham-Ekam

Na Hamsi Prabho Kim Karomi Kva Yaami ||23

பத்துநூறு உலகாள் பத்மசுரனை வதைத்து அவனுடன்பிறப்புகளாம்

ஆணைமுகன் சிங்கமுகனை வென்றழித்த திருச்செந்தூர் வேலனே

மனக்கவலையெனும் அசுரன் என்னிதயச்சுரங்கத்தில் உறைகின்றான்

அழிக்கவில்லை நீ அவனை, என் செய்வேன் எங்கு செல்வேன் நான்?

One can easily come out with an argument that Sankara wrote these verses out fear of his own death (due the acute distress he had due to the illness): a more insightful look at the verses will bring out clearly that Sankara brings out the fact the Lord will be there with you at the time of your end and there is no need to be afraid of the end.

Bhaja Govindam

At one side of the spectrum, we see in the Social Media, incidents/news about son/daughter engaged in legal battles, eviction notices, physical fights and in odd cases murder/killing of their own parent/parents.

At the other side, we also see/read “success” stories about senior and old citizens doing actions that are normally performed at the younger ages just to get “mental satisfaction”/”happiness”/”ticking off the bucket list” etc.

Quite often I introspect on these events and search for answers for questions that arises in my mind. Why are we doing this? What are we getting out of it ? I haven’t got perfect answers to my questions; yet I did get to understand certain important “dos & don’ts”. These learning are absolutely individualistic and one can only express these learning as an experience.

These events are not new to this 21st century alone. Around the eighth Century at the holy city of Kashi (Varanasi), an young saint named Sankara observing a very elderly gentleman trying to learn the grammar of Sanskrit language, wrote 30 odd verses starting with Bhaja Govindam. The Verses are so profound that several centuries later they provide a deep insight of the human nature and behavior and advises the way forward.

Picking a few Verses from these, the legendary MS Subbulakshmi (MS) in her Divine voice rendered the ” Bhaja Govindam “.

I now realize that these Verses by Adi Sankaracharya are perhaps the treasures where we can contemplate to find answers to our searching questions.

In that process of contemplation, here is my attempt (out of ignorance) to provide an interpretation in Tamil for these Verses from the famous MS song.

Link to the Song

—————————————————————

அரங்கத்து அரசனை அனுதினமும் உறைத்திடு – பெரும்

உறக்கமதன் நேரம் வந்தால் உதவாது உன் ஏட்டறிவு.

பொருள் தவிர்த்து உணர்ந்திடுவாய் பேர் உண்மைதனை – முன்

வீ(ஈ)ட்டிய பலன் கொண்டு சமநிலைத்திடுவாய் உன் எண்ணமதை

உறவுகளின் உள்ளன்பு உன் உடல் சக்தி உள்ளவரை – அவர்

உறுதியற்ற உன்னுடல் நோக்கின் தவர்த்திடுவர் ஒரு வார்த்தைதனை

பொன் கண்ட உறவுடனே உன் இளமைதனின் பெருமை

கண் இமைக்கும் நேரமதில் காலம் செய்யும் வெறுமை

மாயமெனும் உலகம்தனை உணர்ந்திட்டு

மாதவனின் பாதம்தனை வணங்கிடு

ஆலயத்து அடியார் போல் மர உரி முனியோரென – உலகத்து

பொருள் தவிர்த்தால் பேரின்பம் அடையாப்பெரியோரும் உளரோ!

இறையருள் வாக்குதனை சிறிதேனுமறிந்து, துளியேனும் கங்கை நீர் பருகிட்டு

மறைகூறும் மாதவனைப் பணிந்தால், வாதம் ஒன்றுமில்லை எமனிடத்தில் என்றும்

கருவாகி உறங்கிப் பிறந்து மடியும் யாம் பிறவிப்பெருங்கடலை நீந்துதல் கடினம்

அசுர முராவை வென்ற இறையொன்றே கரை ஏற்றும், தன் கருணை கொன்டு

கீதமறை ஓதிப் பாடிடுவாய் பரந்தாமன் அவன் நாமம்தனை

இறையுடனே மனமொத்து நல்வழியில் நல்கிடுவாய் நாடுவோர்க்கு பொருள்தனை

என்றும் தந்ததில்லை பொருட்செல்வம் அமைதி – அதன் பொருட்டு

ஈன்ற மகனிடமும் உனக்கு அச்சமென்றால் அதில் இல்லை புதுமை இது உண்மை

உன் உள்உறை இறையொத்த ஆசிரியரின் பாதமதனைப் பணிந்திடுவாய்

உள் உறுப்பு பத்தடக்கி பெருங்கடலை நீந்திடவே வழிதன்னை அறிந்திடுவாய்

—————————————————

Your comments/responses to your own internal queries, if provided will open out my horizon. Looking forward to.