இப்போது புத்தக வடிவில் கிடைக்கிறது (Amazon Kindle Edition)

https://www.amazon.in/சின்மயானந்த-குரு-தாயுமானனவர்-பாடல்-தாயுமானவர்-ebook/dp/B0HKS11TNP/ref=sr_1_1?dib=eyJ2IjoiMSJ9.lo1Ey8TvH1pkD6I8ZTRK3A.H7MeNc9AerLO40qWQ7VP2sflrWbfrS5TPQU6fmHIAgs&dib_tag=se&qid=1792891365&refinements=p_27%3Aஎழிலரசன்++பொன்னுஸ்வாமி&s=digital-text&sr=1-1&text=எழிலரசன்++பொன்னுஸ்வாமி+

முகவுரை

ஏழாம் திருப்பாடலாக விளங்கும் “கருமருவு குகையனைய…” எனும் பாடல், மனித ஆன்மாவின் தற்போதைய அவல நிலையையும், அதனைத் திருவருள் எங்ஙனம் தடுத்தாட்கொண்டு தெய்வ நிலைக்கு உயர்த்துகிறது என்பதையும் மிக நுட்பமாக விவரிக்கிறது.

ரசவாதம் (Alchemy) என்னும் உலகியல் கலைக் குறியீட்டின் வழியே, ஆன்மீக மறுமலர்ச்சியை மிக எளிமையாகப் புகட்டும் இப்பாடலின் உன்னதமான தத்துவ விளக்கவுரையைக் கீழே காண்போம்.

பாடல்

கருமருவு குகையனைய காயத்தின் நடுவுள்
களிம்புதோய் செம்பனையயான்
காண்டக இருக்கநீ ஞான அனல் மூட்டியே
கனிவுபெற உள்ளுருக்கிப்
பருவம தறிந்துநின் னருளான குளிகைகொடு
பரிசித்து வேதிசெய்து
பத்துமாற்றுதங்க மாக்கியே பணிகொண்ட
பக்ஷத்தை என்சொல்லுகேன்
அருமைபெறு புகழ்பெற்ற வேதாந்த சித்தாந்தம்
ஆதியாம் அந்தமீதும்
அத்துவித நிலையராய் என்னையாண் டுன்னடிமை
யானவர்க ளறிவினூடுந்
திருமருவு கல்லா லடிக்கீழும் வளர்கின்ற
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே…7

விளக்கம்

1. களிம்பேறிய செம்பும் ஆன்மாவும்

“கருமருவு குகையனைய காயத்தின் நடுவுள் களிம்புதோய் செம்பனையயான் காண்டக இருக்க”

தாயுமானவ சுவாமிகள், கருப்பையைப் போன்ற இருளடைந்த குகையாகிய இந்த உடலின் நடுவே குடிகொண்டுள்ள ஜீவனின் (ஆன்மாவின்) நிலையைத் தாமிரத்திற்கு (செம்பிற்கு) ஒப்பிடுகிறார்.

செம்புப் பாத்திரத்தைத் துலக்கியவுடன் அது தற்காலிகமாகப் பிரகாசித்தாலும், அடுத்த நாளே அதன் மேல் களிம்பு ஏறித் தன் ஒளியை இழந்துவிடுகிறது. அதுபோல, “தாயின் கர்ப்பமாகிய குகையிலிருந்து தோன்றி, உடலின் நடுவே வாழும் நான், அஞ்ஞானம் எனப்படும் ஆணவ மலம், கன்ம மலம், மாயா மலம் ஆகிய அழுக்குகள் என்னும் களிம்பு ஏறிய செம்பாக விளங்கி வருகிறேன்” என்று தன்னைத் தாழ்மைப் படுத்தி அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

2. ஞான அனலும் பரிபக்குவமும்

“நீ ஞான அனல் மூட்டியே கனிவுபெற உள்ளுருக்கிப் பருவம தறிந்து”

களிம்பு ஏறிய செம்பாகிய தன் குறைநிலை மாறி, நிறைநிலை உண்டாவதற்கு எத்தகைய மாற்றம் நிகழ வேண்டும் என்பதை மற்றொரு அழகான உவமை மூலம் விளக்குகிறார்.

செம்பை எவ்வளவு காலம்தான் புறத்தே துலக்கினாலும், அதனுள் இயல்பாகவே படிந்துள்ள களிம்பை வேரோடு அகற்றிவிட முடியாது. அதனை அடியோடு போக்குவதற்கு வேறு ஒரு நுட்பமான வழி உண்டு. மூசை (உலோகங்களை உருக்கி வார்ப்பதற்கான மட்கலன்) ஒன்றினுள் அந்தச் செம்பை வைத்துத் தீ மூட்டி, முறையாக அதனை உருக்க வேண்டும். அது உருகி இளகி வருவதற்கு என்று ஒரு பக்குவ நிலை உண்டு. அந்தப் பருவத்தைச் சரியாக அறிந்து, அதற்குரிய வேதியியல் குளிகை (ரசவாதம் செய்யும் மருந்து) ஒன்றைக் கொடுத்தால், செம்பின் களிம்பு நீங்கி, அது தூய பத்துமாற்றுத் தங்கமாக மாறும்.

ரசவாதம் செய்கின்றவர்களின் இந்தச் செயலைத் தழுவியே, இறைவனுடைய அருளைத் துணையாகக் கொண்டு ஞானசாதனை புரிகிறவர்களின் செயலும் அமைகிறது. செம்பைப் பொன்னாக்குவதற்கு ஐம்பூதங்களில் ஒன்றாகிய அனல் (நெருப்பு) மூட்டப்படுகிறது; அதுபோல ஜீவன் பரம்பொருள் சொரூபமாக மாறுவதற்கு ‘ஞான அனல்’ மூட்டப்படுகிறது. பரம்பொருளின் பேரொளியை இடையறாது தியானிக்கும் நிலையே, ஜீவனைப் பண்படுத்துவதற்குரிய ஞான அனலாகிறது.

அத்தகைய மேலான தத்துவத்தை எண்ணி எண்ணி, ஆன்ம சாதகன் ஒருவனின் உள்ளம் உருக வேண்டும். இதனையே ‘தவம்’ அல்லது ‘தபசு’ என்பர். தீயிலிட்டு உலோகப் பொருட்களை உருக்கி, அவற்றிடமுள்ள மாசை நீக்கி, அவற்றுக்குப் புதிய வடிவத்தைத் தருகிறோம். அதுபோல, ஆன்ம சாதகன் ஒருவன் தவம் என்னும் ஞானாக்கினியில் தன் மன அமைப்பை உருக்குகிறான். தவத்தில் உருகாத மனதைக் ‘கல்நெஞ்சம்’ என்பர். தவத்தில் உருகுகின்ற மனமே இளகிப் பரிபக்குவம் அடைகிறது.

மனது பரிபக்குவம் அடைவதையே ‘கனிவு பெறுதல்’ என்கிறோம். காயானது கனிந்து பழமாகிவிட்டால், அது உண்பதற்குத் தகுதியுடையதாகிறது. அதுபோல, மனமானது கனிவு பெற்றுவிட்டால், அது பரம்பொருள் மயமாவதற்குத் தகுதி பெறுகிறது. கனிந்த பழத்தைப் பறிப்பதற்கேற்ற பருவம் எது என்பதை ஒரு விவசாயி நன்கறிவான். அதுபோல, ஞானாக்கினியில் ஆன்ம சாதகனுடைய மனது கனிவு பெறுகின்ற அந்தப் பக்குவத் தருணத்தை ஞானாசிரியராகிய குருநாதரோ அல்லது பரம்பொருளோ நேரில் அறிகின்றார்.

3. திருவருள் குளிகையும் வேதி வினையும்

“நின்னருளான குளிகைகொடு பரிசித்து வேதிசெய்து பத்துமாற்றுத் தங்கமாக்கியே”

ஆன்ம சாதகனுக்கு அத்தகைய பரிபக்குவம் வந்த பிறகு, அடுத்த உன்னத நிகழ்வு நிகழ்கிறது. உருகி இளகிய தாமிரத்தைக் குளிகையைக் கொண்டு தொடுவது போல, ஞானகுருவாகிய பரம்பொருள் தன்னுடைய ‘அருள்’ என்னும் குளிகையைக் கொண்டு ஜீவாத்மாவைத் தீண்டுகின்றார் (ஸ்பரிசிக்கின்றார்). இறைவனுடைய அருளால் தீண்டப்பெற்றதும், ஜீவாத்மா தன் பழைய நிலையைத் துறந்து, ஜீவன்முக்தனாக மாறி அமைகிறது.

அப்படி ஆன்மா மறுவடிவம் பெறும் ஆன்மீகச் செயல்பாட்டையே “வேதி செய்து” (மாற்றுருச் செய்து) என்னும் சொல் விளக்குகிறது. இளகிய தாமிரம் எங்ஙனம் குற்றமற்ற தூய பத்துமாற்றுத் தங்கமாக மாறிவிடுகிறதோ, அங்ஙனம் இறைவனுடைய அருள்தொடர்பால் ஆன்ம சாதகன் முற்றிலும் பண்பட்ட நிறைஞானியாகி விடுகிறான். தூய பொன்னைக் குப்பையில் போட்டாலும் அது தன் மதிப்பை இழக்காமல் பொன்னாகவே விளங்கும். அதுபோல, நிறைஞானி ஒருவன் இந்த உலகம் என்னும் மாயைக் குப்பையில் வாழ்ந்தாலும், அவன் என்றும் அழியாத பொன்னுக்கு ஒப்பானவனாகவே திகழ்வான்.

இதனை ஆதிசங்கரரின் ஆத்மபோதம் (சுலோகம் 66) அழகாக உறுதிப்படுத்துகிறது:

श्रवणादिभिरुद्दीप्तज्ञानाग्निपरितापितः ।

जीवः सर्वकलान्मुक्त स्वर्णवद्योतते स्वयं ॥

(பொருள்: சிரவணம் முதலான சாதனங்களால் மூட்டப்பட்ட ஞான அக்னியால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஜீவன், எல்லா மலங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, தங்கம் போலத் தானாகவே பிரகாசிக்கிறான்.)

“இறைவா! நான் தூய்மையற்றவனாக, பயனில்லாதவனாக இருந்தேன். ஆனால், நீங்களோ என்னை உங்களுடைய அருள் அனலால் தெய்வமயமாக்கிவிட்டீர்கள். அற்பனாக இருந்த என்னை மகாத்மாவாக உயர்த்தினீர்களே! செம்பாய் இருந்த என்னைத் தங்கமாக்கினீர்களே!” என்று வியந்து போற்றுகிறார்.

தனக்கு விவேக ஞானத்தைக் கொடுத்து, இறைவனை வழிபடச் செய்து, மீண்டும் மீண்டும் உபதேசம் செய்து பக்குவப்படுத்தி, உலகப்பற்றுகள் நீங்கிய தகுதியான பருவம் அறிந்து, வேதாந்தம் மற்றும் சித்தாந்தம் ஆகிய தத்துவங்களை எல்லாம் தெளிவாக உபதேசித்து, தன் அருளால் தீண்டி, தன்னை மாற்றி அமைத்துச் சுத்தமான தங்கமாக ஏற்றுக்கொண்ட குருவின் கருணையை என்னவென்று சொல்வது? தன் குருநாதர் தனக்கு அருளிய ஞானப் பெருநிலையை எப்படி விவரிப்பது என்று தட்சிணாமூர்த்தியைத் துதித்து, தனக்குச் செய்த பெருநன்மையை வியந்து போற்றுகிறார் தாயுமானவர்.

4. பேரருளின் பெருமை

“பணிகொண்ட பக்ஷத்தை என்சொல்லுகேன்”

ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனுக்குச் செய்கின்ற உதவியை வார்த்தைகளால் வர்ணித்துவிட முடியும்; சில நேரங்களில் அதனை மிகைப்படுத்திக் கூறுவதும் சாத்தியமே. ஆனால், எவ்வளவுதான் வர்ணித்துக் கொண்டே போனாலும், “இந்த வர்ணனை ஈடாகாது, இன்னும் போதவில்லை” என்று சொல்லத்தக்க ஒரு பேருதவி உலகில் இருக்கிறது. அத்தகைய பேர் உபகாரத்தை உலகியல் மனிதன் எவனும் செய்துவிட முடியாது. அது இறைவனுக்கோ அல்லது இறைநிலையை அடைந்துள்ள நிறைஞானியருக்கோ மட்டுமே சாத்தியமாகும். அந்தப் பேருதவி யாதெனில், தாமிரத்தைப் பொன்னாக்குவது போல, ஜீவ சொரூபத்தைச் சிவ சொரூபமாக மாற்றுவதாகும். இதனைத் தாயுமானவர் ‘பணிகொள்ளுதல்’ என்கிறார். ‘ஆட்கொள்ளுதல்’ என்பது இதன் பொருள்.

உலக நடைமுறையில் உள்ள ஒரே ஒரு செயலை இதற்கு இணையான எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்ளலாம். இறைவனுடைய சொரூபத்திற்கு நிகரானது கங்கை நதி. இறைவனின் தூய்மை எக்காரணத்தைக் கொண்டும் மாசுபடுவதில்லை; கங்கையின் தூய்மையும் அத்தகையதே. புனிதமான கங்கையினோடு மற்றொரு புனித நதியான யமுனை வந்து கலக்கிறது. இதனால் கங்கைக்குப் புதிதாக எந்தப் புனிதமும் வந்துவிடுவதில்லை. ஆனால், அதே கங்கையில் தூய்மையற்ற சாக்கடை நீரும் வந்து கலக்கிறது. தீண்டுவதற்கே தகுதியற்ற அத்தகைய கீழ்நிலையில் உள்ள சாக்கடை நீரையும் புனிதமான கங்கை தன்னுள் ஏற்றுக்கொள்கிறது. கங்கையில் கலந்த அந்த விநாடியே, சாக்கடை நீருக்குப் புதியதொரு மகத்துவம் வந்துவிடுகிறது. ‘சாக்கடை நீர்’ என்னும் இழிபெயர் மறைந்து, ‘கங்கை நீர்’ என்னும் புனிதப் பெயர் அதற்கு உண்டாகிறது. அதன் பிறகு, அது சிவபெருமானின் திருமுடி மேல் சொரிந்து அபிஷேகம் செய்வதற்குரிய தகுதியைப் பெற்றுவிடுகிறது.

இறைவனின் ‘பக்ஷம்’ (கருணை) அத்தகையது. கருணை கூர்ந்து, இறைவன் ஜீவனைத் தடுத்தாட்கொண்டு, தன்மயமாக மாற்றி அமைக்கிறான் என்றால், அச்செயலை நாம் எதனோடு ஒப்பிட முடியும்? பிரபஞ்சத்தில் இதற்கு நிகரான செயல் வேறு ஏதேனும் உண்டா? அருள்கனிந்த அந்த அரிய செயலை எவ்வளவுதான் விளக்கினாலும், அந்த விளக்கம் முழுமையானதாகி விடாது. இக்கோட்பாட்டையே, “பணிகொண்ட பக்ஷத்தை என் சொல்லுகேன்” என்று உருகிக் கூறுகிறார்.

5. வேதாந்த சித்தாந்தங்களின் சாரமும் கடந்த நிலையும்

“அருமைபெறு புகழ்பெற்ற வேதாந்த சித்தாந்தம் ஆதியாம் அந்தமீதும்”

கருணையே வடிவமாக உள்ள இறைவனை அறிந்துகொள்வதற்கான வழிகள் யாவை என்னும் கேள்வி எழலாம். நூல்கள் வாயிலாக அவனைப் பற்றிக் கேட்டும், ஓதியும், சிந்தித்தும் உணர்வது ஒரு வழியாகும். உலகில் நூல்களோ எண்ணற்றவை உள்ளன. கணக்கற்ற புத்தகங்களுக்கு மத்தியில் எதற்கு எத்தகைய மதிப்புத் தருவது? அழகான உடல் படைத்தவர்கள் எல்லாரும் சான்றோர்கள் ஆகிவிடுவதில்லை; மேலான பண்பாடுடையவர்களே மேன்மக்கள் ஆகின்றனர். அங்ஙனம், மேலான ஆன்மீகக் கருத்துக்கள் அடங்கியுள்ள நூல்களே அரிய நூல்களாகின்றன.

அனைத்திற்கும் மேலான, அனைத்திற்கும் ஆதாரமான பரம்பொருள் அருளிய ஒலி வடிவங்களே வேதங்கள் ஆகும். அவற்றைவிட அரிய நூல் வேறொன்றும் இல்லை. இறைவனின் இருப்பிற்கு வேதங்களே முதற்பிரமாணம் (சான்று) ஆகும். வேதங்களின் முடிவே ‘வேதாந்தம்’ (உபநிடதங்கள்).

‘ஆதி, அந்தம்’ என்பது, ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் எப்போதும் இறைவன் இருக்கிறான் என்பதைக் குறிக்கும். அதே வேளையில், அவன் ஆதி அந்தம் இரண்டையும் கடந்தவனாகவும் இருக்கிறான். ‘வேதாந்தம்’ என்பதை ஆதியாகவும், ‘சித்தாந்தம்’ என்பதை அந்தமாகவும் கொள்ளலாம். வேதாந்தத்தின் தெளிந்த முடிவே சித்தாந்தம் என்பர். வேதாந்தத்தை மரமாகவும், சித்தாந்தத்தை அதன் கனியாகவும் உருவகிப்பார் குமரகுருபர சுவாமிகள். எனவே, ஆதியாகவும் அந்தமாகவும் உள்ள எல்லாப் பொருட்களிலும் இறைவன் வியாபித்திருக்கிறான் என்பது பொருள்.

இறையறிவைப் புகட்டும் வேதாந்தக் கோட்பாடுகள் மிகவும் அரிதானவை, அபூர்வமானவை. மண்ணில் பிறந்த மனிதர்கள் எல்லாரும் இந்தத் தத்துவங்களை அறிந்துகொள்வதில்லை. இதனைப் பகவத் கீதையில் (7.3) ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்:

मनुष्याणां सहस्रेषु कश्चिद्यतति सिद्धये ।

यततामपि सिद्धानां कश्चिन्मां वेत्ति तत्त्वतः ॥

(பொருள்: ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களுள் யாரோ ஒருவன்தான் ஆன்மீக சித்தியடைய முயல்கிறான்; அவ்வாறு முயன்று சித்தியடைந்தவர்களுள்ளும் யாரோ ஒருவனே என்னை உண்மையாக, உள்ளபடி அறிகிறான்.)

அத்தகைய அருமையான வேதாந்தக் கோட்பாடுகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு பல சமய நூல்கள் தோன்றியுள்ளன. அவற்றுள் சைவ சமயம் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. தாயுமான சுவாமிகள் பின்பற்றியது இச்சைவ சமயமே ஆகும். சைவ சமயத்திற்குரிய தத்துவ நூல்கள் ‘சைவ சித்தாந்தம்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

வேதாந்த, சித்தாந்த நூல்களை ஆராய்ந்து பார்த்தால், அவை ஆதியிலிருந்து அந்தம் வரை இறைவனின் மகிமையைப் புகழ்வதற்காகவே அமைந்துள்ளன என்பது விளங்கும். பரம்பொருளை விளக்குவதால், இந்நூல்களுக்கு என்றும் அழியாத புகழ் உண்டு. இதையே, “அருமைபெறு புகழ்பெற்ற வேதாந்த சித்தாந்த ஆதியான அந்தம்” என்கிறார்.

நூல்களின் மூலமாக மட்டுமே கடவுளை முழுமையாக அறிந்து கொள்ள முடியுமா? ஏதோ ஓரளவிற்கு அறியலாம். ஆனால், நூல்களைவிட உயர்ந்த பிரமாணம் (சான்று) ஒன்று இருக்கிறது. அந்த உன்னதப் பிரமாணத்தை நோக்கி அடுத்தபடியாகத் தன் கருத்தைச் செலுத்துகிறார் தாயுமானவர். அதைக் குறிக்கவே ‘மீதும்’ (மேலும்) என்னும் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார். நூல்களையும் கடந்து, யாரிடமிருந்து இறையறிவை இன்னும் ஆழமாகப் பெற முடியும் என்பதை அடுத்த வரியில் விளக்குகிறார்.

6. அத்துவித நிலையும் சான்றோர் அறிவும்

“அத்துவித நிலையராய் என்னையாண் டுன்னடிமை யானவர்க ளறிவினூடுந்”

ஒருவர் மலையின் உச்சிக்குச் சென்றுவிட்டால், அதற்கு மேல் செல்வதற்கு இடமில்லை. அதுபோல, ‘அத்துவித நிலை’ என்பது இரண்டற்ற இறுதிப் பெருநிலையாகும். இறைவனுடன் இரண்டறக் கலந்த ஞானிக்கு, அதற்கு மேல் பெறுவதற்கு என்ன இருக்கிறது? கடலில் போடப்பட்ட உப்புப் பொம்மை, கடலினுள் தன் வடிவத்தை இழந்துவிடுகிறது; எனினும் அது தன் உவர்ப்பு இயல்பை இழப்பதில்லை. எல்லை காணாத கடல்நீரோடு அது ஒன்றுபட்டு விடுகிறது. ஞானியர்களும் அங்ஙனம் இறைவனுடன் இரண்டறக் கலந்துவிடுகின்றனர்.

இந்த உண்மையை உணர்ந்த ஞானிகளுக்குள் இறைவன் கலந்திருப்பான். அவர்களைத் ‘திருவருட்செல்வர்கள்’ எனலாம். அவர்களின் தூய அறிவோடு கலந்து இறைவன் வீற்றிருப்பான். எனவே, அவர்கள் எதைச் செய்தாலும் அது இறைவனே செய்வது போலாகும்.

அத்தகைய ஞானியர், பக்குவம் அடைந்துள்ள மற்ற சீடர்களுக்கு உபதேசிப்பதும், அந்தச் சீடர்களை அத்துவித நிலைக்கு உயர்த்துவதும் அவர்களின் ‘பணிகொண்ட பக்ஷம்’ (கருணை) ஆகும். அந்த நிறைஞானியரிடமிருந்தே கடவுளின் சொரூபத்தை நாம் இன்னும் செம்மையாக அறிந்துகொள்ள முடியும். கடவுள் பேரறிவு வடிவினன் என்றால், அந்தப் பேரறிவை நிறைஞானியரிடம் காணலாம்; கடவுள் பேரானந்த வடிவினன் என்றால், அந்தப் பேரானந்தத்தை அந்தச் சான்றோர்களிடம் தரிசிக்கலாம்.

எனவே, நூல்களின் மூலமாகத் தன் பெருமையை இறைவன் விளக்குவதைவிட, தம்மோடு இரண்டறக் கலந்த சான்றோர்களின் வழியாகவே அவன் தன் பெருமையை நன்கு விளக்குகின்றான். அத்தகைய சான்றோர்களை உள்ளபடி அறிவது, இறைவனை அறிவதற்கு ஒப்பானதாகும். வாழ்க்கையில் பல அனுபவங்களைக் கொடுத்து, நல்லறிவை வளரச் செய்து, “நீயே கதி” என்று தன்னை நோக்கி வரவழைத்து, பின்னர் குருவாக நேரில் வந்து உண்மையை உணர்த்துவதையே, “என்னை ஆண்டு” என்று தாயுமானவர் குறிப்பிடுகிறார்.

7. தட்சிணாமூர்த்தியின் குருவடிவம்

“திருமருவு கல்லா லடிக்கீழும் வளர்கின்ற சித்தாந்த முத்திமுதலே சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணா மூர்த்தியே சின்மயா னந்தகுருவே”

உயிர்களை உய்விக்கும் பொருட்டு, இறைவன் தானே ஒரு திருவுருவம் தாங்கி வருவான் எனில், அவனுடைய மகிமையை இன்னும் ஆழமாக நாம் உணர்ந்துகொள்ளலாம். பரிபக்குவம் அடைந்த ஆன்மாக்களைக் கரைசேர்ப்பதற்காகவே இறைவன் ‘தட்சிணாமூர்த்தி’யாக எழுந்தருளியிருக்கின்றான். அவன் வீற்றிருக்கும் இடம் ‘கல்லாலம்’ என்னும் ஆலமரத்தின் கீழாகும். ஆலமர வகைகளுள் கல்லால மரம் என்பதும் ஒன்று. இறைவனின் பெருமைக்கே இருப்பிடமாகத் திகழ்வதால், அந்த மரத்திற்கு ‘திருமருவு’ (செல்வம்/அழகு பொருந்திய) என்னும் அடைமொழியைத் தருகிறார். பெரியோர்களைச் சார்ந்திருக்கும் பொருளுக்கும் பெருமை தானாக வந்துவிடும் என்பது இதன் கருத்து.

அத்தகைய தட்சிணாமூர்த்தி, மனதை முற்றிலும் வென்ற முனிவர்களுக்கு மௌன முத்திரையால் உபதேசம் செய்கிறார். அநுபூதியில் அவரை உணர்வதும் முக்தியடைவதும் ஒன்றே ஆகும். எங்கும் நிறைந்துள்ள அந்தத் தட்சிணாமூர்த்தி, திருச்சிராப்பள்ளி ‘சிரகிரி’ (மலைக்கோட்டை) என்னும் தலத்திலும் எழுந்தருளியிருக்கின்றார். அவன் முற்றிலும் தன்னில் தானாய் விளங்குபவன்; உயிர்கள் அனைத்திற்கும் அவனே பரமகுரு. தன் சொரூபத்தை அவன்தானே விளக்குவதே தலையாய விளக்கமாகும்.

• சூரியனைப் படம் வரைந்து, அந்தப் படத்தைப் பார்ப்பது போன்றது — கடவுளின் சொரூபத்தை நூல்கள் வாயிலாக அறிவது.
• சூரியனின் பிம்பத்தைக் கண்ணாடியில் பார்ப்பதற்கு ஒப்பானது — கடவுளை ஞானியர் வாயிலாக அறிவது.
• நேரே சூரியனைக் காண்பதற்கு ஒப்பானது — இறைவனின் திருவருளால் அவனை நேரடியாகச் சாக்ஷாத்கரிப்பது (உணர்வது).

இக்கருத்துகளையெல்லாம், “திருமருவு கல்லால் அடிக்கீழும் வளர்கின்ற சித்தாந்த முத்தி முதலே சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணாமூர்த்தியே சின்மயானந்த குருவே” என்னும் இறுதிச் சொற்றொடர்களில் தாயுமானவப் பெருந்தகை மிக அழகாக அமைத்து வைத்துள்ளார்.

முடிவுரை

மலங்களோடு வாழும் மனித மனமாகிய செம்பை, தவம் என்னும் ஞான அனலால் உருக்கி, திருவருள் என்னும் குளிகையைக் கொண்டு குருநாதன் தீண்டும்போது, அது தூய பத்துமாற்றுத் தங்கமாக மாறிவிடுகிறது என்னும் தாயுமானவரின் ரசவாத உவமை ஈடு இணையற்றது.

வேதாந்த, சித்தாந்த நூல்களின் சாரமாகவும், அவற்றைக் கடந்த அத்துவித நிலையின் அநுபூதியாகவும் விளங்குபவன் அந்தச் சின்மயானந்த குருவே என்பதை இக்கட்டுரை நமக்குத் தெள்ளத்தெளிவாகப் புலப்படுத்துகிறது.

இத்தகைய உன்னத ஞானிகளின் திருவடிகளைப் போற்றி, நம் கல்நெஞ்சையும் கனிந்த பழமாக்கி, குருவருள் பெற முயல்வதே இப்பிறவியின் பயனும், உன்னத நோக்கமும் ஆகும்.

இறையருள் பெருக ! வளமுடன் வாழ்க !