முகவுரை

இது ஆத்மார்ப்பண ஸ்துதியின் அடுத்த கட்டமாக, சரணாகதியின் அவசியத்தையும், இறைவனின் கருணை-ஸ்வரூபத்தையும் வலியுறுத்தும் மிகவும் உணர்ச்சி நிரம்பிய ஸ்லோகம். முந்தைய ஸ்லோகத்தில் “நான் தகுதியற்றவன் என்றாலும் உன் சரணத்தை அடைந்தேன்” என்றார்; இங்கு ஒரு படி மேலே சென்று, “நீ என்னை நிராகரித்தால் என்ன ஆகும்?” என்று இறைவனையே நோக்கி கேள்வி எழுப்புகிறார்.

ஸ்துதி

आलोच्यैवं यदि मयि भवान् नाथ दोषाननन्तान्
अस्मत्पादाश्रयणपदवीं नार्हतीति क्षिपेन्माम् ।
अद्यैवेमं शरणविरहाद्विद्धि भीत्यैव नष्टं
ग्रामो गृह्णात्यहिततनयं किं नु मात्रा निरस्तम् ॥ २९॥

தமிழ் ஒலிபெயர்ப்பு

ஆலோச்யைவம் யதி மயி பவாந் நாத தோஷாநநந்தாந்
அஸ்மத்பாதாஶ்ரயணபதவீம் நார்ஹதீதி க்ஷிபேந்மாம் ।
அத்யைவேமம் ஶரணவிரஹாத்வித்தி பீத்யைவ நஷ்டம்
க்ராமோ க்ருஹ்ணாத்யஹிததநயம் கிம் நு மாத்ரா நிரஸ்தம் ॥ 29॥

தமிழாக்கம்

கணக்கற்ற என் குற்றங்களை கருத்திலிட்டு உன்
கமலபாதமடை தகுதியிலை என ஒருவேளை நீ
கருத்திட்டு ஒதுக்கிட்டால் ஊர் ஏற்குமா எனை !

உனைச் சரணடைய வழி ஒன்றுமிலையெனும்
உள்ளச்சமுடன் ஒழிந்திடுவேன் நான் அறிந்திடு நீ !
தாயும் தன் குழந்தையைத் தள்ளிடப்போமோ தலைவனே !!

சொற்களின் பொருள்

நாத – தலைவனே

ஏவ – இவ்வாறு 

மயி – என்னிடத்தில் 

அநந்தாந் – கணக்கற்ற 

தோஷாந் – குற்றங்களை 

ஆலோச்யைய – சிந்தித்து (எண்ணி) 

பாதாஶ்ரயணபதவீம் – தமது திருவடிகளைச் சார்ந்திருக்கின்ற பதவிக்கு 

நார்ஹதீதி – ந அர்ஹதி – தகுதியற்றவன் 

இதி – என

யதி – ஒருவேளை

பவாந் – தாங்கள் 

மாம் – என்னை 

க்ஷிபேத் – ஒதுக்கி தள்ளிவிட்டால் 

ஶரணவிரஹாத் – சரணத்திற்கு வேறுவழியின்றி (இறைவனும் கைவிட்டுவிட்டாரே என்று) 

அத்யைவே – அத் ஏவ – இப்பொழுதே 

பீத்யைவ – பீத்யா ஏவ – அச்சத்தினால் 

இமம் – இவனை 

நஷ்டம் – அழிந்தவன் 

வித்தி – என அறிக 

க்ராமோ – கிராமத்திற்கு 

அஹிததநயம் – பிரதிகூலமான நடத்தையுள்ள (அனுகூலமான நடத்தையில்லாத) பிள்ளையை

மாத்ரா – அன்னை

கிம் நு நிரஸ்தம் – கைவிடுவளா என்ன ?

விளக்கம்

முதலில் ஸ்லோகத்தைப் பிரித்து பார்ப்போம்:

இவ்வாறு (என் குறைகளை) ஆராய்ந்து பார்த்து, என்னிடத்தில் இருக்கும் எண்ணற்ற தோஷங்களை நீ (ஓ நாதா!) கருத்தில் கொண்டு, “இவன் என் திருவடிகளை அடைய தகுதியற்றவன்” என்று சொல்லி என்னைத் தள்ளிவிட்டால், உடனே இவன் சரணத்திற்கு வழியின்றி,பயத்தால் அழிந்திடுவன் என்று அறிந்துகொள். கிராமத்துக்கே (அனைவருக்கும்) தீங்கு விளைவிக்கும் மகனை கூட (சமூகம்) ஏற்றுக் கொள்ளும்; அப்படியிருக்க, தாய் தன் மகனைத் தள்ளிவிடுவாளா என்ன ?

“என் தோஷங்களை வைத்து என்னை நிராகரிப்பாயா?” என்ற கேள்வியில், பக்தன் தன் குறைகளை மறைக்கவில்லை; மாறாக:“என் குறைகள் எண்ணற்றவை — நீ அவற்றைப் பார்த்து என்னை நிராகரிப்பாயா?” என்ற ஒரு நேர்மையான ஆன்மீக நிலையின் வெளிப்பாடு இக்கேள்வி. 

அத்வைதத்தில், ஜீவனின் அனைத்து தோஷங்களும் அவித்யையின் வெளிப்பாடுகள். அவை ஆத்மாவின் ஸ்வரூபம் அல்ல. எனவே இக்கேள்வி சரணாகதி என்பது தகுதியின் அடிப்படையிலா என்ற உட்கருத்தை அடக்கியது.

சரணாகதி என்பது தகுதியின் அடிப்படையில் கிடைப்பதல்ல. இது பகவத் கீதையின் முக்கிய சித்தாந்தம்:, அங்கு, “अपि चेत् सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक्…” (BG 9.30) – மிகத் துராசாரி ஆனவனாக இருந்தாலும், என்னை சரணாக அடைந்தால் அவன் சாதுவே என்ற கண்ணனின் உரையைக் கேட்டோம். அதாவது: சரணாகதி தகுதி மூலம் கிடைக்காது; அது இறைவன் கருணை மூலம் மட்டுமே என்பது தெளிவாகிறது.

“நீ என்னை நிராகரித்தால், நான் அழிவேன்” என்பதற்கு உவமானம் தருகிறார் அப்பையர். அதற்கு இரு விளக்கங்கள் உள்ளன:

• தாய் வேண்டாமென்று தள்ளிய துஷ்டப்பிள்ளையை கிராமத்தில் (உலகில்) யார் ஏற்றுக் கொள்ளுவார்கள்?  எனவே நீ மறுத்தால் எனக்கு அழிவு ஒன்றே என்ற விளக்கம் உண்டு.
• தீங்கு விளைவிக்கும் மகனைக்கூட கிராமம் பொறுத்துக்கொள்கிறது. அப்படியிருக்க, தாய் தன் மகனைத் தள்ளிவிடுவாளா என்று அப்பையர் கூறுவது இறைவன் தாயின் கருணை உடையவன்; அவன் குறைகளிலிருந்தும் என்னை நிராகரிக்கமாட்டான் என்ற விளக்கமும் உண்டு

ஓரு அத்வைத கோட்பாட்டினையும் இங்கு காணலாம். சரணம் என்பது ஆத்ம நிஷ்டையைக் குறிப்பது. அதில் நிலைத்தவன் “ந விஜுகுப்ஸதே” என்கிறது கடோபநிஷத். ஆகையினாலே, இறைவனை இழந்தவன் உண்மையில் தன்னை இழந்தவன் என்பதை கூறுகிறார் அப்பையர்.

முடிவுரை

இந்த ஸ்லோகம் மூன்று அடுக்குகளில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்:

(1) வ்யவஹார நிலை (பக்தி)

ஜீவன் = பாபி

ஈஸ்வரன் = கருணைமூர்த்தி

சரணாகதி = பாதுகாப்பு

(2) சாதன நிலை

தன் குறைகளை உணர்தல் → மனசுத்தி

ஈஸ்வர சரணாகதி → அஹங்கார லயம்

(3) பாரமார்த்த நிலை (அத்வைதம்)

“நான்” என்று சொல்லப்படும் தோஷங்கள் அனைத்தும் மித்யா

உண்மையான நான் = தோஷ ரஹித ஆத்மா

இந்த ஸ்லோகம் சொல்லும் மைய கருத்து:

“என் தோஷங்கள் என்னைத் தகுதியற்றவனாக்கலாம்; ஆனால் உன் கருணை என்னைத் தள்ளிவிட முடியாது.”

இது பக்தியின் உச்சம்; தன் அநாதர்மத்தை ஒப்புக்கொண்டு, இறைவனின் அநந்த கருணையில் முழுமையாக நம்பிக்கை வைப்பது.